W skład parafii Harklowa wchodzą trzy wsie: Harklowa, Szlembark i Knurów. Każda z nich ma swoją historię. Powstanie wsi Szlembark można wiązać z osadnictwem klasztoru klarysek, które w roku 1326 założyły wieś Maniowy. Z nazwy Szlembark można wnioskować, że założyciel wsi był pochodzenia niemieckiego. Sama nazwa oznaczała tereny podmokłe. W wieku XVI dobra te weszły w skład majątku Harklowa. Z dokumentów parafialnych w Dębnie wynika, że w XV wieku znajdowała się tam kaplica, o czym świadczy używana do dziś nazwa gruntów Podkaplice. Według tradycji wiejskiej pola szlembarskie były pastwiskiem dla dworu harklowskiego. Mieszkańcy odrabiali pańszczyznę, a także uprawiali własne pola. Zajmowali się również przepalaniem drewna na węgiel drzewny. Pierwsza osada według tradycji wiejskiej powstała w środku wsi, koło istniejących tam studni. Zwała się Ślebodą (po góralsku wolność). Szlembark należy do parafii w Harklowej. W latach 80. XX wieku na zachodnim skraju wsi jej mieszkańcy własnymi siłami, a także przy wydatnej pomocy rodaków z USA wybudowali kościół pod wezwaniem Niepokalanego Serca Najświętszej Marii Panny. W tej świątyni posługi duszpasterskie sprawuje ksiądz proboszcz z Harklowej.

Knurów to wieś gorczańska, położona w dolinie potoku o tej samej nazwie na południowych stokach Gorców. Miejscowe nazwy topograficzne i gruntowe, jak: Bukowina, Bukowinka, Cyrla, Cyrlica są pochodzenia rumuńskiego i świadczą o pobycie tam pasterzy wołoskich. Nazwa wsi pochodzi prawdopodobnie od hodowli knurów, które latem były wypasane w górach m.in. w tzw. Świńskiej Dolinie, pomiędzy Harklową i Knurowem. Historia wioski jest związana z przeszłością Harklowej, wsi parafialnej, która była własnością tej samej osoby, co Knurów. Pierwsze udokumentowane wiadomości dotyczące wsi pochodzą z XV i XVI wieku. Knurowianie odrabiali pańszczyznę w dworze w Harklowej. W roku 1777 były tu 42 domy i 237 mieszkańców. W roku 1880 we wsi mieszkało już 389 osób. ródłem utrzymania ludności było rolnictwo i pozyskiwanie drewna.

Harklowa jest wsią położoną na prawym brzegu Dunajca, u lesistych podnóży Bukowinki i Koszarów Harklowskich. Na południe od wsi znajduje się las o nazwie Harklowy Bór. Pierwszy raz Harklowa pojawia się w dokumentach w 1325 roku (lub 1335 r.) jako osada rycerska Harthlem. W tym czasie powstała tam parafia. Tamtejszy sołtys Mikołaj w latach 1407-1408 toczył z sołtysem Raby Niżnej Klemensem zawzięte spory o sołectwo w Olszówce, leżącej po drugiej stronie Gorców. Harklowa należała następnie

do starostwa czorsztyńskiego. Tamtejszy dwór odwiedzał Stanisław Staszic. W 1861 r. w Harklowej urodził się malarz Włodzimierz Przerwa-Tetmajer, przyrodni brat Kazimierza Przerwy-Tetmajera (pierwowzór Gospodarza w „Weselu” Wyspiańskiego). Drewniany kościół parafialny pod wezwaniem Narodzenia Najświętszej Marii Panny z przełomu XV i XVI wieku wzniesiono na miejscu wcześniejszego. Najcenniejszy element wyposażenia to umieszczony w ołtarzu głównym tryptyk tzw. szkoły spiskiej z XV/XVI wieku przedstawiający św. Rodzinę. W babińcu kościoła zachowały się fragmenty polichromii z 1500 r. oraz ciekawy obraz św. Marcina. xxxxxxxxxxxxxx 142 xxxx

Koło nr 25 Harklowa powstało z inicjatywy trzech działaczy podhalańskich, a byli to: Józef Gil, śp. Wincenty Guros i Leon Szlembarski. W dniu 4 kwietnia 1971 roku spora grupa Podhalan z trzech wsi (Harklowa, Szlambark i Knurów) postanowiła założyć koło. Wsie te wchodzą w skład parafii Harklowa, dlatego przyjęło ono nazwę - Koło nr 25 Harklowa. Wybrano pierwszy zarząd w składzie: prezes – Józef Gil, wiceprezesi: Wincenty Guros i Elżbieta Kowalczyk, sekretarz protokołowy – Stanisława Bryniarska, sekretarz finansowy – Leon Szlembarski, kasjer – Józef Bryniarski, opiekunowie kasy: Stanisław Kowalczyk i Leon Solana, marszałek – Tadeusz Tomecki. Głównym celem powstania koła było utrzymanie i rozwijanie tradycji oraz kultury podhalańskiej w USA, jak również niesienie pomocy finansowej rodakom w Polsce i w Stanach Zjednoczonych. Od początku istnienia koło wspierało różne inicjatywy. Udzielało pomocy materialnej kilku wioskom na Podhalu (Harklowa, Szlembark, Knurów, Ludźmierz, Maniowy), nie zapominając o pomocy dla instytucji na terenie USA. Przykładem może być pomoc finansowa przy budowie „amerykańskiej Częstochowy”, pomnika Mikołaja Kopernika w Chicago i kaplicy w Munster (Indiana). W latach 1978-1984 prezes koła Józef Gil pełnił funkcję prezesa Związku Podhalan w Północnej Ameryce. Za jego kadencji siedzibę związku przeniesiono z 51 Whipple na 4808 S. Archer. Koło wspierało finansowo to przedsięwzięcie, członkowie przepracowali też wiele godzin społecznie. Prawie w tym samym czasie w Szlembarku mieszkańcy przystąpili do budowy kościoła. Koło również wzięło udział w tym przedsięwzięciu. Do dziś, od czasu do czasu, wpływa jakaś suma na przebudowę lub inne prace. W Knurowie pomagaliśmy wybudować remizę strażacką, a w Harklowej – Dom Parafialny, nie licząc pomocy finansowej dla szkół w tych miejscowościach. Koło Harklowa nie szczędziło ofiarności na szpitale w Nowym Targu i w Zakopanem, na kształcenie kleryków, Dom Pielgrzyma w Rzymie; wsparło finansowo ośrodek dla ociemniałych dzieci w Białce Tatrzańskiej oraz udzieliło pomocy powodzianom w Polsce.

Wielu członków naszego koła już odeszło. Obecnie koło liczy 35 członków. W skład zarządu wchodzą:
 Kpelan – o. Tomasz Bałys (obecnie na emeryturze w Polsce), prezes – Józef Gil, wiceprezesi: Antoni Wodka i Wiesława Kula, sekretarz protokołowy – Andrzej Solana, sekretarz finansowy – Tadeusz Tomecki, skarbnik – Halina Tomecki, dyrektor – Józef Kula.

Dnia 25 lutego 2007r w Domu Podhalan odbyło się zebranie sprawozdawczo-wyborcze Koła Nr 25 Harklowa

Skład Zarządu  Koła:

Prezes Wiesława Kula

Wiceprezes Mirosław Zajączkowski

Wiceprezeska Elżbieta Szlembarska

      Sekretarz Protokólowy Andrzej Solana

Sekretarz Finansowy Tadeusz Tomecki

Skarbnik Halina Tomecki

Chorąży Jakub Bartyczak

Komisja Rewizyjna; Szczepan Tomecki, Albin Zawada, Grzegorz Waksmundzki.