Wybory w Kole Nr 24 Szaflary.

Dnia 21-go lutego 2016r. w Domu Podhalan w Chicago odbyło się zebranie sprawozdawczo-wyborcze Koła nr 24 Szaflary. Na zebraniu byli przedstawiciele Zarządu Głównego ZPPA – Prezes Józef Cikowski, wiceprezeska - Zofia Bobak i Sekretarz Generalny - Helena Studencka, którzy to przedstawili sytuację siedziby związkowej oraz apelowali o urządzanie imprez w Domu Podhalan i popieranie imprez związkowych. Swoją obecnością zaszczycili nas goście z Szaflar, Przewodniczący Rady Gminnej – Stanisław Wąsik oraz jego z-ca Janusz Jurzec, którzy przekazali nam bieżące informacje o Szaflarach. Wybory przeprowadził Dyrektor Koła Biały Dunajec – Andrzej Gędłek. Pani Janina Duda odmówiła przyjęcia funkcji Prezesa Koła nr 24 Szaflary mówiąc, że przechodzi na tak zwaną “emeryturę”. Na jej miejsce została wybrana Katarzyna Kalata z domu Czubiak, urodzona w Szaflarach. Honorowy tytuł Prezesa Koła nr 24 Szaflary przyznano Pani Janinie Duda, która pełniła tę funkcję przez 35 lat.

Zarząd koła nr 24 Szaflary

Honorowy Kapelan – ks. Marian Bendyk

Kapelan – ks. Sławomir Kurc

Honorowy Prezes – Janina Duda

Prezes – Katarzyna Kalata

Wiceprezes – Ryszard Czubiński

Wiceprezeska – Zofia Grele

Sekr. Protokółowy – Stanisław Waluś

Skarbnik – Anna Gacek

Sekretarz finansowy – Anna Jarząbek

Chorąży – Stanisław Mąka

Z-ca Chorążego – Krzysztof Gacek

Dyrektor – Wacław Kalata

Z-ca dyrektora – Artur Kucharski

Korespondent – Wojciech Gąsienica

Komitet Imprez

Przewodnicząca – Helena Kos

Zofia Grele, Anna Jakubczak, Małgorzata Bielski, Maria Kalata-Mrowca, Helena Dziadkowiec, Zofia Czubińska, Stanisława Mąka, Renata Kucharski, Artur Kucharski, Barbara Strama, Anna Janik, Monika Piszczór, Bogusława Kucharski.

Komisja Rewizyjna

Wacław Kalata, Helena Dziadkowiec, Krzysztof Wąsik.

Zebranie sprawozdawczo - wyborcze Koła nr 24 Szaflary im. Augustyna Suskiego.

            W dniu 9 lutego 2008 r. odbyło się zebranie sprawozdawczo - wyborcze, na którym wybrano Zarząd na 2008 r. w składzie:

kapelan            -    ks. Marian Bendyk

prezes              -    Janina Duda

wiceprezes       -    Ryszard Czubiński

wiceprezeska   -    Helena Kalata

sekr. prot.        -    Stanisław Waluś

skarbnik           -    Maria Kalata

sekr. fin.          -    Anna Jarząbek

chorąży            -    Stanisław Mąka

z-ca chor.         -    Józef Jarząbek

dyrektor           -    Jan Kułach

            Komitet Imprez :

         przewodnicząca - Janina Masny, Bogumiła Kucharski, Helena Przeciszowska, Anna Jakubczak, Jan Kalata, Helena Kos, Zofia Grela, Grażyna Waluś.        

            Komisja Rewizyjna: Roman Kucharski, Helena Przeciszowska.

            Założono Kółko Gwarowe nr 7. W posiedzeniu uczestniczyli przedstawiciele Zarządu Głównego ZPPA: prezez Stanisław Zagata, z-ca sekr. gen. Jan Skupień, dyrektor do ZG ZPPA, prezes Koła 42 Białka Tatrzańska - Józef Bafia. W br. Koło Szaflary obchodzić będzie 38 rocznicę powstania i działalności.

            Nowy Zarząd życzy całej rodzinie związkowej dalszych sukcesów w pracy społecznej dla dobra ZPPA.

                                                                                                          Zarząd Koła 24 Szaflary

                                                                                                                     Janina Duda - prezes

    W latach 1960-1970 w Polsce zarysowała się silna fala emigracyjna do Stanów Zjednoczonych, szczególnie z Podhala. Kilka rodzin z Szaflar, które przyjechały do Chicago w 1962 roku, wstąpiło do Koła nr 23 Odrowąż Podhalański, gdzie istniał zespół góralski „Giewont”. Do zespołu dołączyli: Józef Duda (tancerz z szaflarskiego zespołu), Józef Bafia senior, Jan i Janina Dudowie, Józef Bafia, Zofia Bafia, Wojciech Waluś. W późniejszym czasie doszli także: Jan Bafia, Andrzej Bafia i Klementyna Bafia. Zaczęły się występy na imprezach, udział w paradach 3-Majowych itp. W Gary (Indiana) u ojców salwatorianów pracował ks. Stanisław Chudoba z Szaflar, który z gronem przyjaciół – rodzinami Bafiów, Dudów, Chudobów, Gacków, Kopińskich, Kasperków, Gałdynów, Skwarków, Leśnickich, Jarząbków, Makuchów, Korczyków, Gutów i innych, zwołał pierwsze spotkanie parafian szaflarskich. Odbyło się ono w domu podhalańskim, pod adresem 3035 W. 51th Street w Chicago, w dniu 15 listopada 1970 roku. Na spotkanie przybył także Andrzej Wróbel – ówczesny prezes Związku Podhalan oraz dyrektor Koła nr 8 im. gen. A. Galicy Jan Kowalski. Wytyczono cele koła: niesienie wzajemnej pomocy oraz wsparcie materialne parafii w Szaflarach. Do pierwszego zarządu weszły następujące osoby: ks. Stanisław Chudoba – kapelan, Jan Duda - prezes, Stanisław Chudoba i Maria Kopińska – wiceprezesi, Janina Duda – sekretarka protokołowa, Józef Majerczyk – sekretarz finansowy, Józef Kopiński – skarbnik, Józef Bafia jr - marszałek, Stanisław Chudoba - dyrektor. W skład komitetu imprez weszli: Józef Bafia senior, Józef Duda, Janina Kasperek i Maria Skwarek. Komisję rewizyjną ustalono w następującym składzie: Andrzej Bafia, Leon Leśnicki i Helena.

W latach 1960-1970 w Polsce zarysowała się silna fala emigracyjna do Stanów Zjednoczonych, szczególnie z Podhala. Kilka rodzin z Szaflar, które przyjechały do Chicago w 1962 roku, wstąpiło do Koła nr 23 Odrowąż Podhalański, gdzie istniał zespół góralski „Giewont”. Do zespołu dołączyli: Józef Duda (tancerz z szaflarskiego zespołu), Józef Bafia senior, Jan i Janina Dudowie, Józef Bafia, Zofia Bafia, Wojciech Waluś. W późniejszym czasie doszli także: Jan Bafia, Andrzej Bafia i Klementyna Bafia. Zaczęły się występy na imprezach, udział w paradach 3-Majowych itp. W Gary (Indiana) u ojców salwatorianów pracował ks. Stanisław Chudoba z Szaflar, który z gronem przyjaciół – rodzinami Bafiów, Dudów, Chudobów, Gacków, Kopińskich, Kasperków, Gałdynów, Skwarków, Leśnickich, Jarząbków, Makuchów, Korczyków, Gutów i innych, zwołał pierwsze spotkanie parafian szaflarskich. Odbyło się ono w domu podhalańskim, pod adresem 3035 W. 51th Street w Chicago, w dniu 15 listopada 1970 roku. Na spotkanie przybył także Andrzej Wróbel – ówczesny prezes Związku Podhalan oraz dyrektor Koła nr 8 im. gen. A. Galicy Jan Kowalski. Wytyczono cele koła: niesienie wzajemnej pomocy oraz wsparcie materialne parafii w Szaflarach. Do pierwszego zarządu weszły następujące osoby: ks. Stanisław Chudoba – kapelan, Jan Duda - prezes, Stanisław Chudoba i Maria Kopińska – wiceprezesi, Janina Duda – sekretarka protokołowa, Józef Majerczyk – sekretarz finansowy, Józef Kopiński – skarbnik, Józef Bafia jr - marszałek, Stanisław Chudoba - dyrektor. W skład komitetu imprez weszli: Józef Bafia senior, Józef Duda, Janina Kasperek i Maria Skwarek. Komisję rewizyjną ustalono w następującym składzie: Andrzej Bafia, Leon Leśnicki i Helena.

Pierwsze zdjęcie zarządu i członków koła - 1970 rok.

W celu gromadzenia funduszy koło od początku organizowało zabawy, przedstawienia i wieczornice. Z członków koła wyłonił się także zespół góralski, który po raz pierwszy wystąpił pod kierownictwem Józefa Bafii seniora i Józefa Dudy, a oficjalnie nazwę zespół „Podhale” zatwierdzono na posiedzeniu koła 14 lutego 1971 r. Wystawiono sztukę „Jasełka Góralskie”. Trzeci akt pt. „U ¯łóbka” został sfilmowanyprzez katolicką stację telewizyjną CTN w Chicago przy współpracy Roberta Lewandowskiego. Kopia tego filmu została przesłana na pamiątkę Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II. Jasełka przez kilka lat były prezentowane w Muzeum Przemysłu i Wiedzy w ramach programu „Boże Narodzenie Dookoła Świata”. Zespól „Podhale” wiele razy wystąpił na różnych imprezach polonijnych i amerykańskich.

11 października 1972 r. koło przyjęło patronat Augustyna Suskiego – wybitnego poety góralskiego, urodzonego w 1907 r. w Szaflarach, który zginął w Oświęcimiu 26 maja 1942 r. Na zebraniu 11 lutego 1973 r. przyjęto skróconą nazwę koła: Koło 24 Szaflary im. Augustyna Suskiego. Koło nadało honorowe członkostwo następującym osobom: Janowi Antoł z Bańskiej Niżnej, Józefowi Kamińskiemu z Szaflar, księdzu Leonowi Krejczy (proboszczowi z Szaflar) i Włodzimierzowi Wnukowi (pisarzowi podhalańskiemu). Lata 1973, 1974 zaznaczyły się bardzo ważnymi inicjatywami w Kole. W czerwcu 1973 r. Janina Duda zaproponowała, aby przy kole zorganizować bibliotekę. Rozpoczęto gromadzenie książek. Franciszek Chowaniec, Andrzej Wróbel, Jan £uszczek, Jan Kowalski oddali swoje zbiory. Redaktor „Tatrzańskiego Orła” z New Jersey Jan W. Gromada, przekazał zbiór wydawnictw tego jedynego czasopisma góralskiego w Ameryce. Zbiory zapoczątkowanej przy kole Szaflary biblioteki zostały oddane Zarządowi Związku Podhalan podczas uroczystości 15-lecia koła dnia 14 listopada 1985 r. Najbardziej odważnym, a zarazem kosztownym przedsięwzięciem koła był zakup parceli pod budowę Ośrodka Zdrowia w Szaflarach. Sprawa ta została sfinalizowana w czerwcu 1974 roku. Pomoc finansowa kościołowi parafialnemu, strażom pożarnym w Szaflarach, Bańskiej Niżnej, Borze, donacje na ogólne potrzeby na Podhalu – były i są ciągłą troską działalności charytatywnej koła. W latach 80. koło przyczyniło się finansowo do akcji budowy Domu Pielgrzyma w Rzymie, budowy nowej siedziby Związku Podhalan w Chicago oraz budowy kościoła w Bańskiej. Koło przekazało pieniądze na pomoc szkole, na budowę kaplicy w Borze, cmentarz, kościół, boisko sportowe, Ośrodek Zdrowia i OSP w Szaflarach. Do Sanktuarium „Królowej Podhala” w Ludźmierzu na ołtarz polowy koło zakupiło figurę św. Andrzeja Apostoła oraz ufundowało srebrną „cegiełkę” na remont kościoła.

Koło 24 Szaflary reprezentowane było po raz pierwszy na XV Sejmie Związku Podhalan we wrześniu 1972 r. Zmiany w zarządzie koła nastąpiły po śmierci prezesa Jana Dudy w grudniu 1981 r. Stanowisko to powierzono Janinie Duda. Wiceprezesem został Józef Jarząbek. W lutym 1978 r. sekretarzem został Władysław Groń, który tę funkcję pełnił do stycznia 1999 r. Następnym sekretarzem została Krystyna Michniak, a od 2001 r. pełni tę funkcję Stanisław Waluś. Po odejściu długoletniego skarbnika Józefa Kopińskiego na emeryturę na stanowisko to wybrano Jana Kulacha. Od 2002 r. skarbnikiem jest Maria Kalata. Komitetem imprez kieruje Bogumiła Kucharska.

Dzięki inicjatywie Jana i Heleny Piętków, koło posiada własny sztandar. Po jednej stronie widnieje wizerunek Matki Boskiej Częstochowskiej Królowej Polski, po drugiej – godło Polski - biały orzeł z koroną na czerwonym tle. Uroczystość poświęcenia sztandaru odbyła się 27 listopada 1983 r. W sierpniu 1994 r. drużyna piłkarska działająca przy kole Szaflary została mistrzem ligi podhalańskiej. Zespół zawiesił swoją działalność w 2001 r. Z okazji srebrnego jubileuszu w listopadzie 1995 r. zostali odznaczeni następujący zasłużeni członkowie koła: Klementyna Bafia, Helena Piętka, śp. Stanisław Chudoba i Józef Kopiński. W listopadzie 1998 r. koło zorganizowało pomoc finansową dla kościoła pw. św. Andrzeja Apostoła w Szaflarach. Chodziło o odnowienie świątyni, renowację ołtarzy, unowocześnienie ogrzewania, oświetlenia i nagłośnienia, odrestaurowanie organów. Dla fundatorów pragnących pomóc przygotowano „cegiełki” (złota $1000, srebrna $600, brązowa $300). Największą ilość cegiełek, w odpowiedzi na apel koła, wykupili szaflarzanie. Do akcji dołączyło wielu rodaków z Podhala. W listopadzie 1999 r. na specjalnym bankiecie przybyły z Polski ks. kan. Wojciech Wcisło (proboszcz parafii Szaflary) wręczył ofiarodawcom dyplomy z serdecznym i gorącym podziękowaniem za złożone cegiełki.

Zarząd i członkowie koła w roku srebrnego jubileuszu - 1995

Koło utrzymuje bardzo żywy kontakt z gminą Szaflary, oddziałem ZP, OSP, szkołą podstawową. Złożyliśmy donacje na potrzeby tych instytucji. W listopadzie 1995 r. w uroczystym bankiecie z okazji 25-lecia istnienia koła udział wzięli: ks. proboszczWojciech Wcisło, wójt gminy Szaflary Stanisław Ślimak, dyrektor Ośrodka Zdrowia dr Maria Duda, komendant gminny OSP Władysław Migiel. W ramach jubileuszu 2000 roku wsparliśmy swoją donacją akcję odnowienia postawionego w 1910 r. krzyża na Ranisbergu. 4 sierpnia 2002 r. członkowie koła wzięli udział w odsłonięciu pomnika swojego patrona – Augustyna Suskiego na rynku w Szaflarach. Uroczystości przewodniczył ks. kard. Franciszek Macharski. 10 sierpnia 2003 r. po 5 latach prac renowacyjnych w kościele parafialnym pw. św. Andrzeja Apostoła w Szaflarach poświęcone zostały odnowione ołtarze i nowa polichromia. Delegacja koła także wzięła udział w tych uroczystościach.

Ogromny wysiłek wszystkich członków postawił Koło nr 24 Szaflary w rzędzie najlepszych komórek Związku Podhalan w Północnej Ameryce. Obecny zarząd Koła nr 24 Szaflary: prezes – Janina Duda, wiceprezesi: Józef Jarząbek i Helena Kalata, sekretarz protokołowy – Stanisław Waluś, sekretarz finansowy – Anna Jarząbek, skarbnik – Maria Kalata, chorąży – Stanisław Mąka, dyrektor – Krzysztof Duda. Komitet imprez:Bogumiła Kucharska, Anna Jakubczak, Helena Przeciszowska, Jan Kalata, Helena Kos, Maria Kalata, Zofia Grele.

     W roku 1954 na posiedzeniu Zarządu Głównego Związku Podhalan w Północnej Ameryce została rzucona myśl założenia organizacji kobiet przy związku. Projekt ten wniosła Helena Augustyn, wiceprezes Zarządu Głównego i prezes Koła nr 2 im. W. Orkana. Wniosek zatwierdzony przez Zarząd Główny został przekazany H. Augustyndo wykonania. Utworzona organizacja miała nazywać się „Wydział Kobiet Dobroczynności”. Helena Augustyn zwołała zebranie 29 grudnia 1954 r., a na to posiedzenie zeszła się liczna grupa kobiet góralek. „Otwieram oficjalne zebranie pragnąc zorganizować Wydział Kobiet Dobroczynności przy Związku Podhalan, dla dobra i szerszego rozwoju naszej organizacji, a głównym naszym celem będzie niesienie pomocy Podhalanom, którzy jej potrzebują – przywitała zebranych. Piękne to były słowa i godne zapamiętania, gdyż owocują po dzień dzisiejszy. Dlatego uchwała ta została przyjęta z wielkim entuzjazmem i jednogłośnie zatwierdzona. Wybrano zarząd, do którego weszły: Helena Augustyn – prezeska, wiceprezeski Agnieszka Rafacz, Kazimiera Dąbrowska i Rozalia Jaromin, sekretarz protokołowy - Stefania Kowalska, sekretarz finansowy - Anna Karakuła, kasjerka - Władysława Poręba. Zarząd w tym składzie działał przez kilka lat z małymi zmianami. W roku 1955 urząd kasjerki objęła Stefania Skórnicka i powołano radę gospodarczą, w skład której weszły: Wiktoria Króżel, Maria Chlewanko i Rozalia Rychtarczyk.

Podhalanki przez cały czas prowadzą czynną działalność, biorą udział w życiu organizacyjnym związku, spieszą z doraźną pomocą, np. z koszykami żywności i pierwszej pomocy na „gwiazdkę” ubogim rodzinom lub kiedy zajdzie taka potrzeba.

Zaczyna się też pomoc przy znalezieniu zatrudnienia, organizuje się różne imprezy, aby zdobyć pieniądze. Wydział kobiet daje donację $500 na budowę pierwszego Domu Podhalan. Jak w każdej działalności, nie obeszło się bez krytyki, lecz „swoim działaniem Wydział Kobiet Dobroczynności udowodnił, że bilans ich pracy jest jak najbardziej dodatni” – to opinia ówczesnego zarządu Związku Podhalan. Ponieważ każdy góral czy góralka cenią sobie niezależność i ślebodę w działaniu, Podhalanki wystąpiły o czarter dla swej organizacji. W tym celu odbyło się z początkiem stycznia 1958 r. specjalne posiedzenie, na którym zmieniono nazwę na „Związek Podhalanek”. Uchwalono, że do Związku Podhalanek może należeć każda Polka, nie tylko z Podhala, mimo że zgodnie z konstytucją Związek Podhalanek będzie podtrzymywał nasze tradycje „góralskie” na amerykańskiej ziemi. Każda członkini zobowiązała się, że „będzie dokładać wysiłku, aby praca nasza przy Boskiej pomocy – dobry plon wydała dla naszej pięknej organizacji”. Podjęto też uchwałę, że członkinie miedzy sobą będą się nazywały siostrami. Wybrano Komitet Chorych, który miał za zadanie zainteresować się chorymi członkiniami, obdarować je kwiatkiem. Ustalono też, że w dniu 3 maja Podhalanki w strojach góralskich będą brały udział w „Paradzie 3-Majowej”. Przy kawie i cieście własnego wypieku zaczęto obchodzić „Dzień Matki”.

W drugiej połowie 1958 r. z inicjatywy prezeski H. Augustyn została zorganizowana pomoc dla chorych dzieci na Podhalu. Później urządzono „gwiazdkę” w szpitalu w Nowym Targu i Zakopanem oraz dla dzieci kalekich i nieuleczalnie chorych w zakładzie w Białce Tatrzańskiej. 14 listopada 1959 r. odbył się uroczysty bankiet z okazji 5 lat działalności. 26 kwietnia 1964 roku zorganizowano uroczystość z okazji 10 lat działalności. Z tej okazji zafundowano dla organizacji sztandar, odbyła się uroczysta msza święta, na której go poświęcono oraz bankiet.

Powołano do życia Komitet Konstytucyjny w składzie:
Andrzej Rafacz, Helena Augustyn, Kazimiera Dąbrowska, Agnieszka Rafacz, Maria Chwalenko i Rozalia Rychtarczyk, którego zadaniem było opracowanie konstytucji dla Związku Podhalanek.

Na XIII Sejmie związku Podhalan w 1966 r. Wydział Podhalanek został włączony do Związku Podhalan. W 1974 r. na specjalnie zorganizowanym bankiecie obchodzono uroczyście 20 lat działalności Związku Podhalanek. W 1975 r. Podhalanki z prezeską Heleną Augustyn odwiedzają w Nowym Jorku chorego Jana Gromadę, wydawcę „Orła Tatrzańskiego” i ofiarują mu własnoręcznie wykonany album obrazujący jego dorobek w zakresie krzewienia kultury podhalańskiej w Ameryce. 26 października 1975 Związek Podhalanek przyjął za patrona zamordowaną przez gestapo słynną narciarkę i kurierkę z czasów II wojny Helenę Marusarz. Od tego dnia pełna nazwa organizacji brzmi Związek Podhalanek im. Heleny Marusarz. W 1978 z okazji 50 lat Związku Podhalan w Północnej Ameryce z udziałem Podhalanek zebrano pieniądze w celu pomocy wydania książki Włodzimierzowi Wnukowi o działalności polskich górali w USA. Podhalanki biorą też udział w pracach innych organizacji, na Sejmie Macierzy Polskiej – Zofia Różyczka została wybrana na stanowisko wiceprezesa.

W listopadzie 1978 roku Podhalanki bardzo uroczyście świętują swój srebrny jubileusz. Zmarłą Annę Kwak, która była sekretarzem protokołowym, od roku 1954 do 1975 zastępuje Kazimiera Dąbrowska, która pełni tę funkcję do 1990 r. W czasie XVIII Sejmu ZP w 1981 r., na stanowisko dyrektora do Zarządu Głównego wybrana zostaje Bronisława Cieśla. Włącza się ona do pracy zarówno w Związku Podhalan, jak i Podhalanek. W kwietniu 1981 r., ze względu na ciężką chorobę, Helenę Augustyn, która umiera 4 lipca 1982 r. zastępuje na stanowisku prezesa Helena Trunka. Pełni je tylko przez 3 lata, umiera nagle w marcu 1986 r. Następną prezeską jest Helena Starczewska, pełni tę funkcję do grudnia 1991 r.

8 grudnia 1991 r. prezesem Związku Podhalanek zostaje Bronisława Cieśla, zdolna organizatorka, długoletnia działaczka związku. Organizuje m.in. zabawę, z której dochód zostaje przeznaczony na żywienie chorych w szpitalu w Nowym Targu. Od XX Sejmu (1987 r.) delegatką do Zarządu Głównego jest Stefania Skórnicka. W grudniu 1993 r. zarząd przedstawiał się następująco: prezes Bronisława Cieśla, wiceprezes Anna Ogórek, sekretarz protokołowy Zofia Surowiak, sekretarz finansowy Maria Węgrzyniak, marszałek Anna Cieśla, opiekun kasy Rose Bojarski, chorąży Bronisława Cieśla i Zofia Surowiak.

Przez cały czas działalności Wydziału Podhalanek prowadzi działalność zgodną z założeniami konstytucyjnymi związku, w których na pierwszy plan wysuwa się pomaganie potrzebującym. Na ten cel urządza się zabawy, „bingo”, loterie fantowe i bankiety. Dochód z nich przeznaczany jest na potrzeby Związku i działalność charytatywną. Ostatnio przekazano na potrzeby szpitala w Nowym Targu $1000.

Podhalanki dołożyły tez swoją cegiełkę na ufundowanie tablicy pamiątkowej dla Bohaterów spod Monte Casino w kościele św. Trójcy w Chicago. Biorą czynny udział we wszystkich imprezach organizowanych przez Związek Podhalan. W jubileuszowym roku 2004, w którym Związek Podhalan będzie obchodził swoje 75 lat istnienia, Związek Podhalanek będzie świętował swój Złoty Jubileusz 50 lat.

Wydział Podhalanek

Wydział Podhalanek im. Heleny Marusarz Związku Podhalan w P. A.  -
wybory nowego zarządu na rok 2012.

Dnia 15 kwietnia 2012 roku w Domu Podhalan odbyło się zebranie sprawozdawczo - wyborcze "Podhalanek". Wybory przeprowadził i przysięgę odebrał wice-prezes do s/k i sztuki Józef Cikowski. Zaszła tylko zmiana sekretarza finansowego, Maria Węgrzyniak nie przyjęła i nowym sek. finan. została wybrana Janina Leśnicki. Również do komisji rewizyjnej weszła Maria Gocał. Pozostały zarząd został w tym samym składzie. Należą sie wielkie podziękowania dla byłej sek. fin. Marii Węgrzyniak za skrupulatne prowadzenie finansów przez 18 lat i wkład swojej pracy dla dobra "PODHALANEK". Na koniec został podany obiad przyrządzony przez " Biołą Izbę" Podziękowanie dla Heleny Jarosz za sponsorstwo. Zarządowi naszemu życzymy owocnej i zgodnej pracy dla dobra naszego i przyszłych pokoleń i zapraszamy do zapisania się i wstąpienie w nasze szeregi i tu chciałam zachęcić młodzież podhalańska.

ZAPRASZAMY.

Zarząd Koła Podhalanek:

1.  Kapelan Ks. - Franciszek Florczyk.

2. Honorowa Prezeska  -  Sp. Bronisława Cieśla.

3. Prezeska - Zofia Bielska.

4. Wice Prezeska  - Katarzyna Pająk.

5.  Wice Prezeska  - Anna Zon.

6. Sekretarz Protok - Barbara Guńka.

7. Sekretarz Finans. -  Janina Leśnicki.

8. Dyrektor  -  Helena Jarosz.

9. Chorąży - Anna Zon, Stanisława Czarniak.

Komisja Rewizyjna:  Maria Komorowska, Maria Cieśla, Maria Gocal.

Z żalem pożegnaliśmy honorowa prezeskę Koła 24 grudnia 2011r śp. Bronisławę Cieśla, która przeżyła 91 lat. Cześć Jaj Pamięci. Niech odpoczywa w pokoju.

Koło nr 23 Odrowąż Podhalański powstało 3 grudnia 1961 roku. W nieistniejącym już starym Domu Podhalan, z inicjatywy: Stanisława Sobczaka, Franciszka Lasa, Antoniny Komperda i ks. Michała Pawełka, zebrało się grono Podhalan z wioski Odrowąż i okolic. W tym dniu nadano kołu nr 23. Patronem został śp. dr Jakub Zachemski – wielki patriota i działaczpodhalańskiego ruchu regionalnego, współzałożyciel Związku Podhalan w Polsce.

W skład pierwszego zarządu koła weszli:
Franciszek Las – prezes
Jan Kanty Mateja i Irena Skupień – wiceprezesi
Józef Mateja – sekretarz protokołowy
Maria Lemanek – zastępca
Jan Babicz – sekretarz finansow
Jan Dzielawa – skarbnik
Stanisław Sobczak – marszałek
Anna Kocańda, Katarzyna Ządł, Maria Pająk– rada nadzorcza

10 grudnia 1961 roku odbyło się pierwsze zebranie koła, podczas którego prezes Franciszek Las odczytał konstytucję koła, która obowiązuje do dnia dzisiejszego – z małymi poprawkami. Celem działalności koła jest skupienie Podhalan pochodzących z okolic Odrowąża, pomoc materialna dla Odrowąża i okolicznych miejscowości, zachowanie podhalańskiej ludowej tradycji i kultury na ziemi amerykańskiej. Członkowie koła w strojach góralskich biorą udział w różnych imprezach, uroczystościach religijnych i patriotycznych np. w paradach z okazji 3 Maja. Przez lata nasze koło było fundatorem trzeciomajowego rydwanu.

Byliśmy pierwszym kołem, które zorganizowało wybory królowej Podhala. Pierwszą wybraną przez nas królową była młoda góralka Aniela Zych. Oprócz wyborów królowej, koło organizuje takie imprezy jak: bingo, piknik, zabawy, „święconka” i różne wycieczki. W 1968 roku członkowie koła ufundowali sztandar. W latach 70. przy kole działał zespół regionalny „Giewont”, którego prezesem i opiekunem był śp. Michał Cieśla. Prezesi, którzy kierowali kołem na przestrzeni 40 lat to: Franciszek Gal, Michał Cieśla, Ludwina Krupa, Anna Ligas, Józefa Aleszczyk, Irena Bronowicka, Janina Leśnicki, Stanisław Kulawiak (obecny prezes).

W 2001 roku został poświęcony drugi nowy sztandar koła z wizerunkiem Marii Magdaleny. Młody, a zarazem nowy członek koła Jan Bobek (muzyk) został Zbójnikiem Roku 2001. Pieniądze z imprez i od szczerych ofiarodawców koło przeznaczało na parafie: m.in. kościół, szkołę i remizę. Odnowiono też pomnik poległych w czasie II wojny światowej, wsparcie otrzymał także zespół piłkarski „Odrowąż” w Chicago.

16 listopada 2003 roku prezes koła Odrowąż Stanisław Kulawiak
założył „Szkółk pieśni i tańca”
Został jej kierownikiem, a instruktorami: Piotr Łapka,
Kasia Mateja i Kasia Dusza, natomiast skarbnikiem i sekretarzem protokołowym – Bożena Ciszek. W czerwcu szkółka liczyła 54 dzieci. Połowa pochodziła z Odrowąża. Do tańca przygrywał zespół „Żeleźnica”.

Mioł se chłopiec skrzypki co tak piyknie grały
Ze sie w Odrowązie brzyski dziwowały

Obecny skład zarządu Koła nr 23 Odrowąż Podhalański:

Stanisław Kulawiak – prezes
Stanisława Jasień i Stanisław Gonciarczyk – wiceprezesi
Małgorzata Orszulak – sekretarz protokołowy
Janina Ziomek – skarbnik
Edward Gal, Stanisław Orszulak i Józef Lenart – chorążowie
Zofia Kulawiak, Tomek Grela i Władysław Kobiałka – komisja rewizyjna
Franciszek Leśnicki oraz Ludwik Gal – dyrektor

Z okazji jubileuszu 75-lecia najlepsze życzenia: dalszej owocnej pracy i Błogosławieństwa Bożego przesyła Koło nr 23 Odrowąż Podhalański im. dr. J. Zachemskiego.

Szczęść Boże!!!

Klub Przyjaciół Związku Podhalan P.A.
Im. Dr. T Tytusa Chałubińskiego

Należy do dobrych tradycji organizacji polonijnych w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej, że kobiety odgrywają niepoślednią rolę i znajdują w nich dla siebie bardzo pożyteczny teren działania. Tak też i dzieje się w Związku Podhalan w PółnocnejAmeryce, gdzie od wielu lat działa komórka organizacyjna, o której na ogół mało się wie, a która spełnia ważne, nie przez wszystkich może doceniane, zadania. Wprawdzie placówka Ta składa się nie tylko z kobiet, jednak to one, kobiety, stanowią w niej zdecydowaną większość i one w rzeczywistości są jej sercem i motorem.

Tą placówką jest Klub Przyjaciół Związku Podhalan P.A. imienia dr. Tytusa Chałubińskiego. Klub ten został założony w dniu 25-go października 1961 r. Na zebraniu konstytucyjnym, które odbyło się tego dnia w Domu Podhalańskim w Chicago, a któremu przewodniczyła znana i zasłużona działaczka Związku Podhalan, wiceprezeska tej organizacji, Kazimiera Kasprzak Dąbrowska. Ona też przedstawiła zebranym cele i statut Klubu, z których warto tutaj zdać sprawę, zanim opowiemy o danej działalności Klub.

Klub Przyjaciół Związku Podhalan P.A., noszący imię wielkiego społecznika, uczonego i lekarza zwanego przez górali „Królem Tatr” lub „odkrywcą Zakopanego”, dr. Tytusa Chałubińskiego, działa na czarterze Zarządu Głównego Związku Podhalan P.A. Członkami Klubu mogą być zarówno mężczyźni jak i kobiety, bez różnicy wieku i to nie tylko rdzenni Podhalanie, należący do poszczególnych kół Związku Podhalan, lecz również i rodacy pochodzący z innych stron Polski, którzy są sympatykami i przyjaciółmi sprawy podhalańskiej w Ameryce.

Ten ostatni punkt statutu okazał się w praktyce bardzo istotny. Umożliwił on bowiem Przynależność do Związku Podhalan, skupiającego w zasadzie tylko rodowitych Podhalan lub ich potomków, także i osób nie będących z urodzenia Podhalanami, ale związanych uczuciowo z Podhalem i jego wspaniałą kulturą i pragnących czynnie poprzeć sprawę podhalańską w Ameryce. Ma to jeszcze inny praktyczny rezultat: w corocznych niemal wycieczkach Związku Podhalan do Polski mogą brać udział także i nie Podhalanie pod warunkiem jednak, że zapiszą się do Klubu Przyjaciół Związku Podhalan.

Jakie są statutowe cele i zadania Klubu?

Ścisła współpraca z Zarządem Głównym Podhalan i z Komitetem DomuPodhalańskiego, a także z poszczególnymi Kołami Związku Podhalan.

Opieka i udzielanie pomocy prasie podhalańskiej w Ameryce.

Podtrzymywanie kultury podhalańskiej, jej piękności, tradycji, obyczajów itp.

Urządzenie przynajmniej raz w roku tzw. Dnia Podhalańskiego w postaci wystawy sztuki podhalańskiej, bądź wycieczki, balu, „jarmarku”, czy innej podobnej imprezy.

Przyznawanie raz w roku honorowej nagrody dyplomu, szpilki itp. Dla członka Klubuza osiągnięcia w działalności klubowej.

Naczelnym jednak zadaniem Klubu jest zjednywanie jak największej liczby przyjaciółdla Związku Podhalan P.A. z naciskiem na to, żeby to byli „prawdziwi patrioci polskiej i podhalańskiej sprawy w Ameryce”

W oparciu o takie założenia statutowe zawiązał się w dniu 25.X.1961 Klub Przyjaciół Związku Podhalan im. Dr. Tytusa Chałubińskiego, który na swym pierwszym zebraniu dokonał wyboru zarządu klubu w składzie:

Prezeska – Kazimiera Dąbrowska Kasprzak Wiceprezeska – Zofia Wróbel Wiceprezes – Franciszek Kwak Sekretarka Prot. – Franciszka Bober Sekretarka Finansowa – Zofia Krawczyk Kasjer – Władysław Leja Marszałek – Jan Dzielawa Pod Marszałek – Stanisław Kowalczyk

Skład zarządu zmieniał się w ciągu minionego dziesięciolecia kilkakrotnie, ale zawsze na dwa najważniejsze stanowiska wybierano te same osoby: Kazimierę Dąbrowską Kasprzak jako prezeskę i Zofię Wróbel jako wiceprezeskę. W roku 1965 wybrano Andrzeja Wróbla, prezesa Zarządu Głównego Związku Podhalan, prezesem honorowym Klubu.

Ostatni zarząd Klubu wybrany w 1972r., miał następujący skład:

Prezes Honorowy – Andrzej Wróbel
Prezeska – Kazimiera Dąbrowska Kasprzak
Wiceprezeska – Zofia Wróbel
Wiceprezes – Franciszek Kwak
Sekretarka Prot. – Genowefa Topór
Sekretarka Finansowa – Andrzej Ciszek
Kasjerka – Wiktoria Fiołek
Baca – Józef Topór

Przypatrzmy się teraz, jak Klub Przyjaciół Związku Podhalan realizował i realizuje swoje zadania w praktyce, jak wygląda jego działalność. Co tu wiele mówić – we wszystkich niemal ważniejszych sprawach, łączących się z życiem Związku Podhalan, Klub współpracuje ściśle z Zarządem Głównym Z.P. i z Komitetem Domu Podhalańskiego, przychodząc z konkretną pomocą organizacyjną i finansową. Oto niektóre tego przykłady:

Kiedy trzeba było zadbać o wystrój wewnętrzny Domu Podhalańskiego, stanowiącego przecież główny ośrodek życia Podhalan w Chicago i służącego również na różne przyjęcia innym organizacjom, Klub Przyjaciół wziął ten ciężar na siebie zakupując min. okna, portiery za 600 dol., a ostatnio dywany za 500 dol. Oraz stoły i krzesła za 250 dol. Kiedy należało wyposażyć Związek Podhalan w odpowiednie, reprezentacyjne flagi, Klub Przyjaciół znów bierze to na siebie asygnując na ten cel 400 dol. Wszyscy dobrze wiedzą, jak wielki znaczenie propagandowe ma udział Związku Podhalan w paradzie 3-Majowej na ulicach Chicago, jaki entuzjazm wśród całej Polonii i w ogóle społeczeństwa miasta Chicago wywołuje corocznie wspaniała kolumna górali w swoich przepięknych strojach, z kapelą na przedzie – ale mało kto wie, że to Klub Przyjaciół pokrywa koszta rydwanu, autobusów przewożących uczestników góralskiego pochodu, przyjęcia dla nich zorganizowanego. Na przykład na pokrycie kosztów wymarszu Związku Podhalan w paradzie 3-Majowej 1966r. Klub Przyjaciół blisko 500 dol. Kiedy trzeba zorganizować w Domu Podhalańskim jakąś specjalną uroczystość, jakieś przyjęcie dla gościa uhonorowanego przez Związek Podhalan, znów Klub Przyjaciół bierze to w swoje ręce i na swój koszt – tak np. było z przyjęciem zorganizowanym w Domu Podhalańskim w dniu 1971r. dla znanego pisarza i działacza podhalańskiego z Polski, Włodzimierza Wnuka, obdarzonego w czasie tej uroczystości godnością członka honorowego Związku Podhalan w Północnej Ameryce. Warto nadmienić, że Klub Przyjaciół wypłaca również skromną, ale stałą dotację na fundusz redakcyjny „Tatrzańskiego Orła”, zasłużonego pisma podhalańskiego, jakie ukazuje się w Stanie New Jersey, a wydawanego i redagowanego przez Jana Gromadę prezesa Stowarzyszenia Tatrzańskich Górali w Passaic, i jego rodzinę.

Ale są jeszcze inne sprawy, z ludzkiego, humanitarnego punktu widzenia bardzo doniosłe, w których Klub Przyjaciół czyni wiele dobrego, zasługującego na uznanie. Ilekroć któryś z członków Związku Podhalan poważnie zachoruje, Klub Przyjaciół stara się o nim pamiętać, otoczyć go serdeczną opieką: panie z tego Klubu odwiedzają chorego w szpitalu, przesyłają mu kwiaty, życzenia i pozdrowienia, w niejednym wypadku Klub udziela choremu zapomogi, a nawet organizuje „bingo” z przeznaczeniem dochodu z tej imprezy na rzecz chorego. Klub Przyjaciół otrzymał od różnych Podhalan, którzy w czasie choroby doznali tej opieki i pamięci, wzruszające listy z podziękowaniami i wyrazami wdzięczności.

I wreszcie jeszcze jedna strona działalności Klubu Przyjaciół, o której nie wolno zapomnieć, bo ma ona dla Związku Podhalan ważne znaczenie społeczno towarzyskie, a i finansowe również: to organizowanie corocznie w Domu Podhalańskim różnych, na szerszą skalę zakrojonych imprez w postaci Dnia Podhalańskiego, Balu Serduszkowego, Social Party itp. Imprezy takie urządzane z dużym nakładem sił przede wszystkim ze strony ofiarnych pań z Klubu Przyjaciół, nie tylko ożywiają życie towarzyskie i wytwarzają miłą atmosferę wśród Podhalan w Chicago, lecz również przynoszą każdorazowo dochód sięgający setek dolarów – i właśnie fundusze, w ten sposób zdobyte, umożliwiają Klubowi Przyjaciół tę wszechstronną i tak owocną działalność, o której była wyżej mowa.

Klub Przyjaciół Związku Podhalan im. Dr. Tytusa Chałubińskiego, od samego początku kierowany przez dobrze znaną ze swej ogromnej aktywności i ofiarności Kazimierę Kasprzakową, zasłużył na prawdziwą wdzięczność wszystkich Podhalan – i na progu drugiego dziesięciolecia tej placówki należy jej szczerze życzyć dalszego rozwoju i dalszych, jeszcze większych osiągnięć dla dobra sprawy polskiej i podhalańskiej w Ameryce.